 |
 |
DC-9
McDonnell Douglas DC-9 [edytuj]
DC-9 to wąskokadłubowy odrzutowy samolot pasażerski średniego zasięgu. Jest to pierwszy model z dużej rodziny tych samolotów stworzonych prze firmę McDonnell Douglas przejętą później przez Boeing Company.
Historia [edytuj]
Tuż po połączeniu Douglas Aircraft Company z McDonnel Aircraft Corporation w 1963 roku firma uruchomiła projekt. Celem było stworzenie samolotu pasażerskiego średniego zasięgu, mniejszego niż poprzedni czterosilnikowy DC-8. Pierwszego oblotu dokonano drugiego lutego 1965 roku. Pierwszym odbiorcą nowego samolotu były linie lotnicze Delta Airlines. DC-9 produkowany był w sześciu wersjach:
* DC-9-10
* DC-9-15 - najwcześniejsze i najmniejsze (wraz z DC-9-10) ze wszystkich modeli; miały 27 metrów długości i maksymalną masę 41 ton oraz silniki Pratt & Whittney JT8D.
* DC-9-20 - charakteryzowały się ulepszonymi skrzydłami i silnikami o zwiększonej mocy; wyprodukowano niewiele egzemplarzy.
* DC-9-30 - weszły do użytku w 1967 roku; miały dłuższą o 4,5 m powierzchnię kadłuba, wyprodukowano 662 egzemplarze DC-9-30, w 2002 roku około 380 wycofano z komercyjnego użycia przerabiając je na wojskowe samoloty do transportu rannych C-9 Nightingale.
o VC-9 - to specjalna wersja DC-9-30 przeznaczona do transportu VIPów służąca w USAF od 1976 roku.
* DC-9-40 - weszły do służby w skandynawskich liniach lotniczych (Skandinavian Airlines System - SAS) w marcu 1968; miały kadłub większy o 2 m w stosunku do poprzednich wersji, który mógł pomieścić 125 pasażerów, wyprodukowano razem 71 sztuk z czego 40 miało wymienione silniki na Pratt & Whitney o podniesionej mocy.
* DC-9-50 - największe z floty DC-9; dzięki kadłubowi zwiększonemu o 2,5 m mogły zabrać 139 pasażerów, do eksploatacji weszły w sierpniu 1975 roku.
Wojskowi operatorzy DC-9 [edytuj]
Włochy, Kuwejt, Stany Zjednoczone (Air Force, Marine Corps, Navy).
Niektórzy cywilni operatorzy DC-9 [edytuj]
DHL, Northwest, USA jet, Aero california, Aeropostal, Aserca, Dinar Lineas Aeras, 1 time, Legend airlines, TWA, Olympia Aviation, UM Air, Iberia, Ameristar Air Cargo.
Produkcja [edytuj]
W proces produkcji samolotu zaangażowanych jest wiele firm z całego świata. Alenia (kadłub), Korean Air (dziób), AIDC-Taiwan (ogon), ShinMaywa-Japonia (pylony silników, stabilizatory), Israel Aircraft Industries (podwozie) oraz Fischer-Austria (wnętrze). Ostateczny montaż samolotu odbywa się w fabryce Boeinga w Long Beach w Kalifornii, w tym samym budynku gdzie kiedyś produkowano DC-9 oraz MD-80. Boeing ogłosił że zakończy on produkcję 717 z powodu malejącego pobytu na małe samoloty średniego zasięgu a rosnącego na duże samoloty międzykontynentalne takie jak Boeing 777. Egzemplarze 717 będą produkowane do 2007 roku.
Modele [edytuj]
MD-83
MD-83
Commons
Zobacz galerię na Wikimedia Commons:
DC-9
* DC-9
* MD-80
* MD-81
* MD-82
* MD-83
* MD-87
* MD-88
* MD-90
* MD-95/Boeing 717
Dane modeli [edytuj]
DC-9-10 DC-9-21 DC-9-30 DC-9-40 DC-9-50
Ilość pasażerów
(1 klasa) 90 90 115 125 139
Masa startowa 41 100 kg 44 500 kg 49 900 kg 51 700 kg 54 900 kg
Zasięg 2 340 km (1 265 Mm) 3 430 km (1 850 Mm) 3 030 km (1 635 Mm) 3 120 km (1 685 Mm) 3 030 km (1 635 Mm)
Prędkość przelotowa 903 km/h (561 Mm/h) 896 km/h (557 Mm/h) 917 km/h (570 Mm/h) 917 km/h (561 Mm/h) 898 km/h (558 Mm/h)
Długość 31,82 m 31,82 m 36,37 m 38,28 m 40,72 m
Rozpiętość
skrzydeł 27.25 m 28,47 m 28,47 m 28,47 m 28,47 m
Wysokość 8,38 m
Typ silnika Pratt & Whitney JT8D-5 Pratt & Whitney JT8D-9 Pratt & Whitney JT8D-15 Pratt & Whitney JT8D-15 Pratt & Whitney JT8D-17
MD-81 MD-82/-88 MD-83 MD-87 MD-90-30ER
Ilość pasażerów
(1 klasa) 172 172 172 139 172
Masa startowa 140 000 lb (64 000 kg) 149 500 lb (67 800 kg) 160 000 lb (72 600 kg) 140 000 lb (64 000 kg) 166 000 lb (70 760 kg)
Zasięg 2 900 km (1 570 Mm) 3 800 km (2 050 Mm) 4 600 km (2 500 Mm) 4 400 km (2 400 Mm) 4 425 km (2 750 Mm)
Prędkość przelotowa 811 km/h (504 Mm\h) 811 km/h (504 Mm\h) 811 km/h (504 Mm\h) 811 km/h (504 Mm\h) 812 km/h (504 Mm\h)
Długość 45,1 m (147 ft 8 in) 45,1 m 45,1 m 39,7 m 46,5 m
Rozpiętość
skrzydeł 32,8 m 32,8 m 32,8 m 32,8 m 32,87 m
Wysokość 9,05 m 9,05 m 9,05 m 9,3 m 9,4 m
Typ silnika Pratt & Whitney JT8D-209 Pratt & Whitney JT8D-217A/C Pratt & Whitney JT8D-219 Pratt & Whitney JT8D-217C International Aero Engines V2500
MD-80 [edytuj]
MD-80 to następna generacja rodziny DC-9:MD-80/81/82/83/88 i skrócona wersja MD-87. Oryginalnie zaprojektowana jako DC-9 Super 80. Pierwsze modele z serii MD-80 powstały na początku lat osiemdziesiątych. Odbiorcami były głównie American Airlines, Alitalia i Delta AirLines. Produkcja serii MD-80 została zakończona w 1999 roku.
MD-95 [edytuj]
MD-95/Boeing 717
MD-95/Boeing 717
McDonnell Douglas po raz pierwszy poinformował o MD-95 na Paryskich Pokazach Lotniczych w czerwcu 1991 roku. W tym czasie firma zakładała początek programu na koniec 1991 roku i pierwszy lot w czerwcu 1994 roku. Plan ten okazał się niemożliwy do zrealizowania i program ruszył dopiero w październiku 1995 roku, kiedy to linia ValuJet (obecnie AirTran Airlines) zamówiła 50 sztuk z opcją zakupu kolejnych 50 egzemplarzy.
Boeing 717 [edytuj]
W styczniu 1998 (już po przejęciu McDonnell Douglas w 1997 roku) Boeing Company zaprezentował model 717-200, którego pierwszy lot odbył się 2 września 1998 roku. Maszyna uzyskała certyfikat 1 września 1999 roku i wkrótce potem 23 września dostarczono pierwsze egzemplarze do AirTran Airlines.
|
 |
|
|
