Co dalej z łódzkim Lublinkiem?

Rok temu było ściernisko, teraz wreszcie jest lotnisko. A jaka przyszłość czeka łódzki port?

Dwanaście miesięcy temu łódzkie lotnisko zwane było jeszcze aeroklubowym. Mogły na nim lądować tylko małe samoloty. Próby uruchomienia połączeń międzynarodowych spaliły na panewce. Loty 40-osobowymi samolotami są bowiem drogie: koszty paliwa rozkładają się na mniej pasażerów. Duże maszyny do Łodzi przylatywać nie mogły, bo nie było terminalu, który pomieściłby pasażerów choćby jednego boeinga. Za krótki był też pas startowy. Ale dokładnie rok temu wojewoda wydał zezwolenie na przedłużenie drogi startowej.

I od tego momentu rodzi się współczesna historia łódzkiego lotniska. Kto ją tworzy? W rolach głównych - prezydent miasta Jerzy Kropiwnicki i Leszek Krawczyk, prezes Lublinka. Prezydent w kampanii przedwyborczej - nie lubi, gdy się do tego wraca - nie popierał rozbudowy Lublinka. Przełomowym momentem była organizacja obchodów likwidacji łódzkiego getta. Wtedy okazało się, jak ważne jest lotnisko - wygoda dla gości, ale i ranga dla miasta. O lotnisku wspominali też inwestorzy, którzy pukając do Łodzi, w pierwszych słowach pytali, jak można tu dolecieć. Kropiwnicki postanowił wtedy: Łódź będzie miała lotnisko. Powołał pełnomocnika ds. uruchamiania połączeń, przekonywał radnych, by poparli rozwój Lublinka. Do pomocy udało się włączyć marszałka oraz premiera Marka Belkę - dali na lotnisko po kilka milionów złotych.

Z kolei Leszek Krawczyk to budowniczy lotnisk jak się patrzy. Na ten temat pisał pracę doktorską, a port we Wrocławiu jest właściwie jego dzieckiem. Pamiętam, jak na pierwszym spotkaniu rozłożył ogromne mapy i pokazał, które działki trzeba kupić, by rozbudować pas, gdzie może stanąć nowy terminal. Pomysły zrealizował.

Kolejny przełomy moment to czerwiec tego roku. Czas, gdy linie lotnicze planują połączenia na jesień i zimę. Ostatni więc moment, by jeszcze w tym roku pojawił się w Łodzi jakiś przewoźnik. Poważnie zastanawiał się Ryanair. Jednak oglądając plac budowy zamiast drogi startowej, miał wątpliwości. - Zdążymy - zagwarantował Ryanairowi prezydent Kropiwnicki. I tani przewoźnik uruchomił sprzedaż biletów. Udało się. 30 października na Lublinku wylądował pierwszy nowoczesny boeing 737-800. Usiadł na wydłużonym pasie, a pasażerowie korzystali z nowego terminalu.

Teraz już wiadomo, że od wiosny z Łodzi latać będą dwie linie w trzech kierunkach: Ryanair do Londynu, Dublina i Nottingham, a Centralwings - do Dublina.

To sukces, z którego można się cieszyć. Ale jest jeszcze dużo do zrobienia. Ciągle na przykład nie ma taśmociągu, a noszone przez pracowników lotniska bagaże wywołują uśmiech na twarzach pasażerów. W przyszłym roku trzeba też przedłużyć pas o kolejne 400 m. Teraz część samolotów nie wystartuje z Łodzi, mając pełen bak paliwa. Pas 2,5-km zniósłby już wszelkie ograniczenia.

Na inwestycje potrzebne są pieniądze. Celem na przyszły rok jest walka o nie w Unii Europejskiej, która w najbliższych latach będzie największym źródłem finansowania regionalnych lotnisk. Pole do popisu mają też parlamentarzyści. Muszą powalczyć o pieniądze z budżetu państwa, by w podsumowaniu przyszłorocznym można było przypisać im część sukcesu łódzkiego lotniska. I aby podczas zabawy sylwestrowej nie odbijały nam się czkawką inne porty - jak ten w Rzeszowie, który od państwa dostał już 77 mln zł.

Źródło: Gazeta Wyborcza

powrót